^Back To Top

foto1 foto2 foto3 foto4 foto5


Get Adobe Flash player

Przyrzeczenie Harcerskie


Mam szczerą wolę całym życiem pełnić służbę Bogu i Polsce, nieść chętną pomoc bliźnim i być posłusznym Prawu Harcerskiemu.

"Mam szczerą wolę..." to znaczy, że z własnej dobrej woli wstępuję do Harcerstwa i szczerze chcę wypełniać jego Prawo. "... całym życiem..." to znaczy, że dopóki jestem harcerzem, zobowiązuję się we wszystkim, co stanowi moje obecne życie , a więc w pracy i w wypoczynku, w nauce i zabawie, w radości i smutku, w rodzinie, szkole, warsztacie pracy pełnić służbę Bogu i Polsce, nieść chętną pomoc bliźnim i być posłusznym Prawu Harcerskiemu. Chcę służyć Bogu, Polsce i bliźnim. Służba jest właściwie zadaniem harcerza. Służyć po harcersku, to znaczy myśleć o innych, pomagać innym i żyć dla innych. Chcę być posłusznym Prawu Harcerskiemu, bo ono określa, jak mam pełnić tę służbę i wskazuje mi drogę, która jest dla mnie najwłaściwsza. Jako Katolik i Polak wiem, że ta służba jest moim obowiązkiem. Wiem również, że jest wielkim zaszczytem, bo składając Przyrzeczenie, biorę na siebie część odpowiedzialności za ruch harcerski i za Polskę.

Prawo Harcerskie


1. Harcerz  służy Bogu i Polsce i sumiennie spełnia swoje obowiązki.
Harcerz kocha Boga, jest wiernym synem Kościoła. Służy Bogu przez to, że spełnia Jego przykazania, wypełnia obowiązki członka Kościoła, szerzy wiarę i broni jej.
Harcerz  kocha Polskę. Stara się Ją coraz lepiej poznać. Służy Jej przez to, że spełnia sumiennie swoje obowiązki na tym posterunku, na którym go  Bóg postawił w chwili obecnej, a więc jako syn, uczeń, pracownik, żołnierz, obywatel. Ponosząc odpowiedzialność za pracę w małej komórce, która jest cząstką Polski, jest tym samym wraz z innymi odpowiedzialny  za całą Polskę.
Harcerz więcej ceni szczęście własnego Narodu niż własne. Nieustannie walczy o wielkość moralną i materialną Polski i o spełnienie jej misji dziejowej.
Harcerz wie, że wiernie służąc Bogu, najlepiej służy Polsce, a wierna i uczciwa służba Polsce, jest jednocześnie służbą Bożą.



2. Na słowie harcerza polegaj jak na Zawiszy.
Naczelną cechą charakteru harcerza jest prawda. Harcerz - to rycerz, a rycerz - to człowiek honoru. Honor wymaga prawdy. Dlatego harcerz  ma tylko jedno słowo, którego nigdy nie łamie. Naśladuje w tym bohatera spod Grunwaldu - Zawiszę Czarnego z Grabowa - pierwszego rycerza z Europy.
Harcerz jest uczciwy, rzetelny, punktualny. Słów na wiatr nie rzuca. Posiada odwagę cywilną i stosuje ją praktycznie w życiu, mówiąc w potrzebie prawdę w oczy i broniąc zawsze swoich przekonań.

3. Harcerz jest pożyteczny i niesie pomoc bliźnim.
Niesienie pomocy bliźnim jest nakazem Bożym, który zawarty jest w przykazaniu miłości.
To też nieodzowną cechą harcerza jest czynna miłość bliźniego, która wyraża się zarówno w chętnym niesieniu pomocy moralnej i materialnej, jak i w serdecznym stosunku do każdego, kto potrzebuje naszej pomocy.
Miłość bliźniego to nie tylko uczucie. To wola czynienia dobrze. Harcerz ma wolę czynienia dobrze wszystkim i wyzyskuje każdą okazję, aby być pożytecznym i nieść pomoc bliźnim. Codziennie spełnia co najmniej jeden dobry uczynek. Szerzy w swym otoczeniu zasady sprawiedliwości społecznej, oparte na etyce chrześcijańskiej.
Harcerz jest pożyteczny również przez to, że na każdym stanowisku stara się pracować wydajnie, żeby pracą swą powiększyć dorobek Polski.

4. Harcerz w każdym widzi bliźniego, a za brata uważa każdego innego harcerza.
Harcerz niesie pomoc wszystkim potrzebującym, bo wszystkich uważa za bliźnich: bliskich i dalekich, wielkich i małych, dobrych i złych, przyjaciół i nieprzyjaciół.
Wszyscy oni są nam równi. Wszyscy są stworzeni przez Boga i dla Boga i wszyscy są odkupieni przez Chrystusa. Stąd zasada: "Będziesz miłował bliźniego swego, jak siebie samego".
Wśród bliźnich należy jednak - zgodnie z nauką Chrystusową - rozróżnić bliższych i dalszych. Tak stanowi "porządek miłości", który w stosunku do jednych i drugich ustala inny zakres obowiązków.
Wszystkim, związanym krwią i duchem: rodzicom, rodzinie, przyjaciołom, towarzyszom pracy, rodakom, współwyznawcom harcerz  z zasady ma być przede wszystkim pożyteczny, bo względem nich ma większe obowiązki, wypływające z "porządku miłości".
W każdym jednak poszczególnym wypadku harcerz niesie pomoc tym, którzy jej w danym momencie najwięcej potrzebują.
Harcerz (harcerka) za brata uważa każdego innego harcerza, a za siostrę każdą inną harcerkę, bo tworzą oni jedną rodzinę, związaną Prawem Harcerskim i jednakowym wychowaniem, opartym na Prawie.

5. Harcerz postępuje po rycersku.
Harcerz przejął tradycję rycerzy chrześcijańskich. Obowiązuje go więc rycerski stosunek do wszystkich. Harcerka naśladuje wzory dzielnych i szlachetnych polskich kobiet - godnych sióstr rycerzy chrześcijańskich. Nie jest on oparty na formach zewnętrznych, lecz przede wszystkim płynie z wewnętrznego nakazu serca. Słabych otacza opieką. Cudzej godności nie szarga. Potrafi przyznać się do winy i naprawia wyrządzone krzywdy.
Jest odważny, silny moralnie, stara się być silny fizycznie. Jest sprawiedliwy nawet wobec wrogów. Walkę o panowanie dobra uważa za swój obowiązek. Jest w niej bezkompromisowy. Potrafi swe zwycięstwo rozsądnie wykorzystać, lecz nie znęca się nigdy nad pokonanym lub przeciwnikiem.

6. Harcerz  miłuje przyrodę i stara się ją poznać.
Harcerz  w czynie ukazuje swą miłość do przyrody, otaczając troskliwą opieką cały świat roślinny i zwierzęcy.
Współżycie z przyrodą daje harcerzowi  pogodę ducha, wyrabia zaradność. Walka z siłami natury rozwija hart i odwagę. Poznawanie przyrody polskiej pozwala mu  lepiej poznawać Polskę.
Przez obcowanie z przyrodą harcerz zbliża się więcej do Boga, który jest Stwórcą tej przyrody i wszystkiego, co istnieje.

7. Harcerz  jest karny i posłuszny rodzicom i wszystkim swoim przełożonym.
Karność harcerza jest karnością żołnierską. Każdy rozkaz rodziców i przełożonych musi być wykonany natychmiast i z ochotą, chociażby był niemiły. Jest to nie tylko karność formalna, która płynie z obawy kary; jest to karność, która płynie z miłości i szacunku.
Przez karność harcerską wyrabia harcerz  w sobie karność społeczną, która jest niezbędnym czynnikiem w życiu Narodu.
Przy rodzicach i przełożonych stoi harcerz w dobrej i złej doli, broni ich, szanuje i nawet mówić źle o nich nie pozwala przy sobie.

8. Harcerz  jest zawsze pogodny.
Łatwo jest śmiać się i cieszyć kiedy jest nam dobrze.
Prawdziwa moc ducha przejawia się wtedy, kiedy w niepowodzeniu, w smutku mamy uśmiech na twarzy.
Harcerz przeszkód nie omija, lecz je łamie.
Nie tylko w dobrych, ale i w złych chwilach harcerz  ma na twarzy i w duszy pogodę, która wynika z czystego sumienia i dobrze spełnionego obowiązku.
Swoją pogodą oddziaływa na całe otoczenie.

9. Harcerz jest oszczędny i ofiarny.
Harcerz wie, że oszczędność jest podstawą dobrobytu narodowego, a mądra ofiarność podstawą służby społecznej. Jest więc oszczędny w całej swojej gospodarce osobistej, bo wie, że w ten sposób przyczynia się do dobrobytu swego Narodu. Nie trwoni na marne ani zdrowia, ani czasu, ani pieniędzy. Nie pozwala sobie na próżniactwo, ani na gry hazardowe.
Jest gospodarny; swoim lub powierzonym sobie majątkiem stara się gospodarować umiejętnie i oszczędnie.
Równocześnie jest ofiarny, nie szczędząc gdy zachodzi tego potrzeba, zdrowia, sił, czasu i mienia dla bliźnich i dla Ojczyzny.

10. Harcerz jest czysty w myśli, mowie i uczynkach, nie pali tytoniu i nie pije napojów alkoholowych.
Harcerz chce być panem samego siebie. Wie, że mogą go napastować pokusy, zna swoje słabości, ale nie pozwala im rządzić sobą, lecz sam panuje nad nimi. W tym celu ćwiczy swą wolę i wyrabia w sobie hart nie tylko fizyczny, lecz w pierwszym rzędzie moralny, a przede wszystkim szuka pomocy w Łasce Bożej.
Harcerz  bez wahania odrzuca od siebie jako grzech wszelki brud - złe towarzystwo, złą książkę, brudne myśli, słowa i czyny.
Harcerz wyrzeka się alkoholu i tytoniu nie tylko dlatego, że szkodzą jego  zdrowiu, ale przede wszystkim dlatego, że to dobrowolne, drobne wyrzeczenie hartuje jego wolę i czyni go zdolnym do innych większych wyrzeczeń, jakich wymagać będzie od niego obowiązek.
Harcerz rozumie, że od zdrowej moralnie i fizycznie młodzieży zależy wielkość i lepsze jutro Polski. Chce w tym kierunku pracować i pracę tę zaczyna przede wszystkim od samego siebie.