^Back To Top

foto1 foto2 foto3 foto4 foto5


Get Adobe Flash player

Urodził się 22 stycznia 1913r. w Chełmży, na terenie obecnej diecezji toruńskiej. W rodzinie kształtowała się jego osobowość i postawa chrześcijańska, którą pogłębił pyrzynależąc do harcerstwa i Sodalicji Mariańskiej. Charakteryzowało go żywe usposobienie, poznawanie ludzi i świata. Posiadał umiejętności przewodzenia i podejmowania nowych inicjatyw. Od dziewiątego roku życia był ministrantem.

W 1923roku ukończył szkołę powszechną i kontynuował naukę w męskim gimnazjum humanistycznym. Tam 21 marca 1927 roku wstąpił do Związku Harcerstwa Polskiego, do II Drużyny Harcerskiej im Zawiszy Czarnego w Chełmży. Przyrzeczenie harcerskie złożył 26 czerwca 1927 roku. Od tego czasu aktywnie zdobywał sprawności i stopnie harcerskie: Młodzika (1927), Wywiadowcy (1928), Ćwika (1934), Harcerza Orlego (1934), Harcerza Rzeczpospolitej (1935).

Jego rozważania zapisane w Pamiętniku są świadectwem odpowiedzialności i troski o rozwój drużyny harcerskiej. Przedstawił tam trzyletni program formacji i wychowania w zakresie wewnętrznym i zewnętrznym. Spodziewał się, że taka działalność umożliwi wychowanie dobrego obywatela znającego wszelkie swoje obowiązki względem Boga i Ojczyzny.

Jako kleryk był członkiem, a następnie przewodniczącym (1933 - 1936) kręgu starszoharcerskiego. Od 1933r. pełnił także funkcje nieformalnego komendanta szkolnych drużyn harcerskich, wygłaszał gawędy oraz prowadził śpiew na wieczornicach. Był uczestnikiem zlotów i obozów harcerskich, w 1934roku został podharcmistrzem, a w następnym roku uzyskał stopień Harcerza Rzeczpospolitej.

Święcenia kapłańskie otrzymał 14 marca 1937roku. Początkowo pełnił obowiązki kapelana księdza biskupa Stanisława Okoniewskiego, a później wikariusza parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Toruniu.Od 1938 roku włączono go do Komendy Chorągwi Pomorskiej ZHP, jako kierownika Wydziału Harcerstwa Starszego, kapelana Pomorskiej Chorągwi ZHP oraz redaktora biuletynu "Zew Starszoharcerski". W ramach posługi duszpasterskiej troszczył się o pełne uczestnictwo wszystkich w liturgii. Ze szczególnym oddaniem pracował z dziećmi i młodzieżą, zatroskany o chorych, zaangażowany na rzecz misji, organizator prasy kościelnej. Po zajęciu Torunia przez okupanta hitlerowskiego był aresztowany w dniu 18 października 1939roku. Początkowo był przetrzymywany w toruńskim Forcie VII. Następnie odbył drogę męczeńską w obozach koncentracyjnych: Stutthof, Sachsenhausen i Dachau. Życie obozowe było naznaczone różnymi doświadczeniami: głodu, bólu, poniżenia, maltretowania fizycznego i moralnego. Naprzeciw tym trudnościom wychodził z całkowitym zawierzeniem Bogu. Znajdywał siły do posługi na rzecz współwięźniów niosąc pociechę kapłańską i ludzką. Był inicjatorem wspólnej modlitwy i posługi sakramentalnej. Chętnie dzielił się skąpymi racjami żywności i zawsze był gotowy ofiarować czas i siebie nawet z narażeniem życia. Zaraził się tyfusem plamistym, kiedy dobrowolnie podjął posługę na rzecz chorych współwięźniów. Poniósł śmierć męczeńską 23 lutego 1945 roku.

7 czerwca 1999 roku Jan Paweł II podczas pielgrzymki do Ojczyzny ogłosił w Toruniu ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego błogosławionym. Jego wspomnienie liturgiczne przypada na dzień 23 lutego

Relikwie druha Wicka